Wonen boven een winkel aan de Hoofdstraat, met de stoppen beneden

Twee jaar geleden kreeg ik de sleutel van een appartement boven een winkel aan de Hoofdstraat. Drie kamers, een schuin dak boven de slaapkamer en vijf minuten fietsen naar het station, waar ik elke ochtend de trein naar mijn werk pak. Ik was er meteen verliefd op. Dat ik nooit had gevraagd waar de groepenkast zat, kwam pas op een dinsdagavond in januari ter sprake.

Een sleutel die ik niet had

Het was tien uur, het regende en ik had net de oven aangezet voor een late pizza. Toen werd alles zwart. Geen licht, geen verwarmingspomp, geen wifi. Met de zaklamp van mijn telefoon zocht ik de meterkast en vond in de gang alleen een kastje met de waterleiding en een lege plank. De stroom van mijn appartement bleek te lopen via de kast in het magazijn van de winkel beneden. Die was dicht, en de sleutel lag bij de winkelier thuis.

Ik heb die nacht onder twee dekbedden geslapen. De volgende ochtend om half negen stond de winkelier met een kop koffie in de hand bij de achterdeur, net zo verbaasd als ik. Hij had altijd gedacht dat ik een eigen kast had. De verhuurder dacht dat ook.

Twee huizen in één pand

De verhuurder liet Elektricien Best komen om uit te zoeken hoe het precies zat. Het bleek een bekend verhaal bij oude winkelpanden. Het appartement was ooit opslag en werkruimte geweest, en toen het een woning werd, zijn er groepen bijgetrokken vanuit de winkelkast. Mijn keuken zat op een groep samen met de verlichting van de etalage. Toen ik de oven aanzette terwijl de etalage op de tijdschakelaar nog brandde, was dat net te veel.

Wat mij het meest verbaasde, was hoeveel er aan zo’n gedeelde installatie vastzit. Als de winkelier ’s avonds de hoofdschakelaar omzet, zit ik in het donker. Als ik een storing heb, moet ik iemand anders wakker bellen. En wie betaalt eigenlijk welk deel van de rekening, als er maar één meter is? Dat laatste bleek ook al jaren op een schatting te lopen.

Wat er veranderde

Het voorstel was om het appartement los te koppelen van de winkel. Boven in de gang, waar die lege plank zat, kwam een eigen groepenkast met aardlekbeveiliging volgens de huidige normen, met aparte groepen voor de keuken, de oven, de wasmachine en de rest van het huis. De aanvraag voor een eigen aansluiting en meter liep via de netbeheerder en duurde een paar maanden. In de tussentijd kreeg ik een tussenmeter, zodat het verbruik in elk geval eerlijk verdeeld werd. Op elke verdieping met een slaapkamer of woonruimte hangt nu een rookmelder, want dat had de verhuurder ook nog niet geregeld.

Het werk was in een paar dagen klaar, op de aansluiting na. De winkelier hield zijn eigen kast in het magazijn, nu alleen nog voor zijn eigen spullen. Hij zei dat hij er eerlijk gezegd ook blij mee was, omdat hij nooit wist welke schakelaar van wie was.

Waar ik nu op let

Als vrienden in Best een woning boven een winkel bekijken, vraag ik ze altijd eerst waar de groepenkast zit. Niet waar de wasmachine kan staan of hoe de zon op het balkon valt, maar waar de stoppen zitten en wie er bij kan. Het klinkt als een saaie vraag. Tot je om tien uur ’s avonds met een koude pizza in het donker staat. Wie ook twijfelt, kan het beste vóór het tekenen iemand van Elektricien Best laten meekijken.